SpartArie | 6 oktober 2016
Ik wandel door de nacht.
Eigenlijk is het meer strompelen want alle kracht is uit
mijn lijf verdwenen. Hardlopen lukt niet meer. Ik probeerde het een aantal keer
in de hoop weer enige snelheid en energie ergens vandaan te kunnen halen. Het
is op, over en ik besef dat ik het een beetje aan het opgeven ben. Het is
stikdonker en de route blijft maar omhoog gaan. Blaffende honden ergens in de
verte, krekels in de berm en duizenden sterren aan de hemel. Als ik de volgende
post maar haal, misschien dat ze daar wat yoghurt hebben. Met een beetje
honing. Misschien kan ik dat binnenhouden. Ik denk aan al die mensen die thuis
deze absurde wedstrijd volgen. Mijn geweldige clubgenoten van Ac-tion. Loopmaatjes,
collegas, vrienden, bekenden,&nbs...
SpartArie | 17 september 2016
Vanmiddag ga ik op pad voor mijn laatste langere training ter voorbereiding op de Spartathlon 2016. Een reis die begin januari startte en nu, negen maanden later, zijn eindbestemming bijna bereikt heeft. Een bijzondere reis met een mengelmoes van kortere, wat langere en soms heel lange trainingen. Slechts een enkel wedstrijdje. De Enschede Marathon met een verassende 2.54 als eindtijd. Zo nu en dan een testloop. De Hermansweg solo met een voortijdig einde (115 km) maar met een puzzelstukje wat op de juiste plek viel. De Sallandtrail (100 km) waaruit bleek dat de puzzel af lijkt te zijn en waar een eerste plek bij de heren een leuke bijkomstigheid was (jaja, ruim achter Kim).Een net iets andere opbouw van alle trainingen waarbij het accent v...
SpartArie | 17 september 2016
Vanmiddag ga ik op pad voor mijn laatste langere training
ter voorbereiding op de Spartathlon 2016. Een reis die begin januari startte en
nu, negen maanden later, zijn eindbestemming bijna bereikt heeft. Een
bijzondere reis met een mengelmoes van kortere, wat langere en soms heel lange
trainingen.
Slechts een enkel wedstrijdje. De Enschede Marathon met een
verassende 2.54 als eindtijd.
Zo nu en dan een testloop. De Hermansweg solo met een
voortijdig einde (115 km) maar met een puzzelstukje wat op de juiste plek viel.
De Sallandtrail (100 km) waaruit bleek dat de puzzel af lijkt te zijn en waar
een eerste plek bij de heren een leuke bijkomstigheid was (jaja, ruim achter
Kim).
Een net iets andere opbouw van alle trainingen waarbij h...
given to fly [Leonie van de Haak] | 2 september 2016
Met de stukjes knakworst nog tussen m'n tanden sta ik op uit de plastic tuinstoel waar ik net dit koningsmaal op zat te eten. Hoewel deze post voelt als een warm bad waar ik het makkelijk nog een paar uur uit kan houden wil ik maar 1 ding, een einde maken aan dit hele, hele lange avontuur. En misschien iets langer slapen dan anderhalf uur, dat klinkt ook best aantrekkelijk. Ik bedank iedereen bij de post en ga al applaudiserend weer op pad, de laatste 22 kilometer tegemoet. Net als alle eerdere kilometers heb ik geen idee wat me te wachten staat, maar al snel blijkt dat het een soort ereronde zal worden langs alle dorpjes die tegen de berghellingen aangeplakt liggen. Het beste nieuws is nog wel dat zeker de helft van deze laatste etappe ove...
given to fly [Leonie van de Haak] | 18 april 2016
Terwijl ik vanuit de auto op de terugweg naar de blauwe lucht staar verlang ik alweer naar m'n lange duurloopjes. Lekker met m'n rugzak op pad, gewoon een kant op lopen en kijken waar je uitkomt. Er gaat altijd wel een trein terug naar huis en zo niet, dan weet ik inmiddels dat ik de afstand van Amsterdam naar Keulen lopend kan afleggen. Gewoon zorgen dat ik niet verder loop dan de helft daarvan, dan kom ik altijd wel thuis. Met de Quarter Pounder die nog tegen m'n huig aan tikt en de milkshake-boertjes die me het hele McDonalds avontuur doen herbeleven droom ik van vers fruit en borden vol groente. De conclusie: zelfs 275km kan me niet genezen. Ik ben gewoon hopeloos verliefd op lopen. En naast een hamburger op z'n tijd stop ik er liever g...
given to fly [Leonie van de Haak] | 10 april 2016
Tweehonderdvijfentachtig kilometer. Af en toe zei ik het even hardop tegen mezelf tijdens de voorbereiding maar het landde eigenlijk nooit echt. Het enige dat ik dacht was dat het best wel ver is. En dus trainde ik maar gestaag door totdat het eindelijk de week voor de start was en we met een auto volgeladen met eten, drinken en loopkleren richting Milaan reden.BEST WEL VERTijdens de briefing werd al snel duidelijk dat de beloofde 285km niet gehaald zou worden. Moeder natuur had op de route een aardverschuiving georganiseerd waardoor we ofwel een stuk zouden moeten gaan trailen (en daar had ik uiteraard bijzonder weinig zin in) ofwel zwemmen (daar ben ik bijzonder slecht in) ofwel vlak voor de crime scene in een auto springen en dan bij de ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 7 maart 2016
Soms moet je dingen gewoon maar nemen zoals ze komen. Ze niet teveel proberen te beinvloeden of sturen. Zo was ik afgelopen week in Berlijn voor m'n werk en had ik toevalligerwijs al een tijd geleden een rustweek voorgeschreven gekregen door de trainer. Dat betekende dat ik 'slechts' 101km hoefde te hobbelen tussen de bedrijven door en dat kwam eigenlijk best wel goed uit met een heel druk werkschema en lange dagen. De komende weken gaan er echter iets anders uitzien, want met zo'n 750km die ik in 3 weken mag afraffelen heb ik heel veel early wake-up calls in het verschiet en moet ik alles iets beter plannen. Want 1 keer om 23.30 naar bed gaan is tot daar aan toe, een tweede keer wordt direct afgestraft door de wekker om 4.30. Maakt ni...
given to fly [Leonie van de Haak] | 23 februari 2016
Niet dat ik verwacht had dat ik helemaal niks zou voelen van opeenvolgende weken van 221, 236 en 246km, maar toen ik vorige week woensdag voor het eerst van m'n leven kramp voelde in m'n rechterkuit had ik het al kunnen weten: je kan niet alleen maar trainen en nooit lief doen voor je lichaam. Maar aangezien ik heel goed dingen kan negeren liep ik gewoon m'n resterende 160km in de dagen erna en stond ik gisteren alsnog geparkeerd in het Vondelpark tijdens een tempoloopje (altijd al gezegd dat HARD lopen niet goed voor je is, maar dat terzijde). Met een beetje professorisch stretchen tussendoor lukte het wel om de 30km af te raffelen in het voorgeschreven tempo maar ik wist 1 ding heel zeker: sportmassage to the rescue! Normaal ga ik braaf e...
given to fly [Leonie van de Haak] | 28 januari 2016
Ik moet nog goed en wel beginnen aan de 2 langste loopavonturen van m'n nog relatief jonge leven, maar ik droom alweer over wat er aan de horizon gloort. Voorpret genereren en nieuwe dingen ontdekken. Zo plaatste iemand laatst een lijstje op Facebook met de zogenaamde zwaarste loopjes ter wereld. Gebaseerd op de afstand, de hoogtemeters, de gemiddelde tijd die finishers nodig hebben en nog wat variabelen die je in een formule kiepert waar dan een percentage uitkomt. De nullijn (100%) is de 100 mijl lange Western States, Spartathlon is goed voor 142% en de aanvoerder van dit masochistische lijstje (527%) bleek naar mijn grote verbazing geen klimgeiten-aangelegenheid maar een heus asfaltfestijn. De 500 kilometer lange Last Annual Vol State Ra...
given to fly [Leonie van de Haak] | 5 januari 2016
Het derde en laatste deel van deze ultra-geschiedenisles gaat over een wedstrijd die plaatsvindt op 18 augustus 2016 en eigenlijk nog geen echte geschiedenis heeft: PT281+. Vorig jaar was de eerste editie van deze 281 kilometer lange tocht door het binnenland van Portugal. Om vast in de stemming te komen is hier een kort filmpje:INSPIRATIE? TRANSPIRATIE!De organisatoren van PT281+ hebben hun inspiratie gehaald uit 2 andere iconische wedstrijden: Badwater en BR135. Beiden vrij lange loopjes in een vrij warme omgeving. Het zijn ook beiden wedstrijden waar het eigenlijk niet zozeer gaat over het epische verhaal achter de wedstrijd (zelfs Pheidippides zou z'n sandaaltjes verbranden op het gloeiende asfalt in Death Valley en liet het volledig be...
