Loop(b)log aggregator - de nieuwste en beste loopberichten.
Run Andrea Run | 4 september 2016 | Training
Een best wel raar weekje was dit. Lekker weer, een onwijs harde wod, heerlijke oly-training, een bezoekje fysio en een loopverbod van drie dagen. WAAAAT???!! O jee... Kan ik dat wel handelen? Eerst maar ff plat op de yogamat en vervolgens de bezem ter hand nemen. Het bericht Sportweek 35 2016 verscheen eerst op Run Andrea Run.given to fly [Leonie van de Haak] | 2 september 2016
Met de stukjes knakworst nog tussen m'n tanden sta ik op uit de plastic tuinstoel waar ik net dit koningsmaal op zat te eten. Hoewel deze post voelt als een warm bad waar ik het makkelijk nog een paar uur uit kan houden wil ik maar 1 ding, een einde maken aan dit hele, hele lange avontuur. En misschien iets langer slapen dan anderhalf uur, dat klinkt ook best aantrekkelijk. Ik bedank iedereen bij de post en ga al applaudiserend weer op pad, de laatste 22 kilometer tegemoet. Net als alle eerdere kilometers heb ik geen idee wat me te wachten staat, maar al snel blijkt dat het een soort ereronde zal worden langs alle dorpjes die tegen de berghellingen aangeplakt liggen. Het beste nieuws is nog wel dat zeker de helft van deze laatste etappe ove...given to fly [Leonie van de Haak] | 1 september 2016
Met rode ogen en het snot dat nog uit m'n neus druipt van het huilen word ik bij de post uitgezwaaid door Paulo, die me eerder adviseerde om even te gaan slapen in Penha Garcia. 'Dit is het lastigste deel van de hele wedstrijd' vertelt hij me. 'Ik weet dat je het gaat halen, maar kijk waar je je voeten neerzet. Deze etappe is een stuk technischer en heeft bijna dubbel zoveel hoogtemeters als de rest. Doe voorzichtig.' Ik hoor wat hij zegt maar ben niet meer in staat om de informatie te verwerken tot een uitvoerbaar plan. Elke stap die ik zet accepteer ik zoals 'ie is en ik kan me niet meer druk maken om de volgende. Ik omarm het moment, wetende dat ik elke stap nodig heb om verder te komen. Al snel word ik richting een bos ge...Mud Sweat Trails | 31 augustus 2016
De Dead Kennedies neuzelen al etmalen door mijn gekookte brein. 'Killing fields', marteling, killed by stress and fear... Er schiet van alles door mijn hoofd. Pol Pot gebruikte hamers en stenen om de schedels van gevangenen in te slaan. Kogels waren schaars tijdens zijn regime... Ik dagdroom. Terug naar de werkelijkheid. Die begint langzaam best pijn te doen. Ik heb net ontdekt dat ik een extra halve liter fles water ben vergeten in Morgex, de base vie op 200 kilometer. Water op rantsoen dus. Ik loop een stuk voor Robin uit op een steile droge grashelling naar de top van de Mont Cormet (2500m), onder een branden...given to fly [Leonie van de Haak] | 31 augustus 2016
Het is een hele bipolaire verhouding die je ontwikkelt met de dag en de nacht als je zo lang onderweg bent. Terwijl je 's nachts, als je al die koffers op het pad bij elkaar hallucineert, echt zo hard kunt verlangen naar een nieuwe dag met vers zonlicht zo kun je diezelfde nieuwe dag al vrij snel weer vervloeken als blijkt dat het toch best wel warm is en je ineens weer ziet in welke deprimerende omgeving je loopt. Eigenlijk was het op dit punt gewoon allemaal stom. Maar toch is de overgang tussen dag en nacht een fijn moment omdat het je heel even iets te doen geeft: wennen aan de nieuwe omstandigheden. Al duurt de overgang maar een uurtje, het betekent toch weer dat je een paar kilometer verder bent en dat kan net het verschil maken tusse...Gertjan Runs | 29 augustus 2016 | Marathons
Op een goede zaterdag loop je op Schiphol, kom je ineens Dolf tegen. Is ie ook nog eens op weg naar Guernsey, net als ik. Tja, en wat doe je dan? Biertje? Ja, lekker. Goed, we stappen de grijze vogel … Continue reading →given to fly [Leonie van de Haak] | 29 augustus 2016
Alsof ik nieuwe benen en een nieuw hoofd had, zo dartelde ik de slaapzaal uit terug naar het naastgelegen café waar de officiële verzorgingspost was en waar ik weer een culinaire creatie naar binnen werkte. De dingen die je thuis nooit zou eten waren hier een heuse delicatesse en het was gewoon jammer dat je bord leeg was. Ik had zowaar weer een beetje zin in de rest van het avontuur en hing de 6.5 kilo vol goede moed om m'n schouders. Inmiddels was Levi, m'n Amerikaanse vriend, hier ook binnengekomen. Hij had bij de 2e post in Penamacor een uurtje geslapen en was de afgelopen etappe vrij goed doorgekomen. Z'n vrouw en dochtertje waren ook bij deze post. Ze brachten hem soep en cola en vertelden hem hoe trots ze op 'm waren. ...given to fly [Leonie van de Haak] | 28 augustus 2016
Hoewel m'n drop bags vol zaten met gelletjes in m'n favoriete smaken, Cliff Bars geïmporteerd uit Amerika en genoeg Snelle Jelles om een kleuterklas een hele dag zoet te houden tijdens hun schoolreisje had ik tijdens het lopen m'n strategie om elk uur iets hiervan te eten gewijzigd. Er was bij elke verzorgingspost een arsenaal aan eten te krijgen dat een stuk aantrekkelijker leek dan weer zo'n klef zakje vol suiker dat door de warmte ook nog eens smerig zacht geworden was. De stukjes chocola in m'n Chocolate Chip bars waren inmiddels zelfs vloeibaar. En dus nam ik geheel tegen m'n gewoonte in bij elke post steeds uitgebreid de tijd om een bord fatsoenlijk eten weg te werken, spoelde ik het weg met koude cola en at ik tussen 2 posten do...lekker weg [Edwin Castelein ] | 28 augustus 2016 | DCURbN
Toen ik mij inschreef verheugde ik mij op een warme zomerse editie van deze race langs het strand. Zolangzamerhand ben ik een ervaringsdeskundige want dit is mijn vierde deelname. Ik spreek af met Jan Fokke en Christian in Castricum aan … Continue reading →given to fly [Leonie van de Haak] | 27 augustus 2016
Het was donker, heel donker. En stil. Je kunt stilte daadwerkelijk horen. Omdat je er niet aan gewend bent valt het juist heel erg op. Het geluid van m'n schoenen op de losse stenen verstoorden de serene rust, zo'n 180 keer per minuut. Het viel me een klein beetje tegen hoe lang ik over het stuk tot de eerste verzorgingspost had gedaan maar besloot dit gevoel zo snel mogelijk los te laten en liep langzaam richting een groot meer dat ik alleen kon zien door met m'n headlight op het wateroppervlak te schijnen. Verder was het een zwart vacuum waarin ik liep, met als enige referentiekader die lichtbundel voor m'n voeten die nu gelukkig uitbundig scheen. De paden rondom het meer waren zanderig. Tussen het losse zand lagen (uiteraard) losse stene...