given to fly [Leonie van de Haak] | 23 september 2015
Ok, eerlijk is eerlijk. Ik ben dan misschien erg gesteld op rust, ruimte en tijd met mezelf maar na een paar dagen alleen in een appartement in een regenachtig Athene had ik alle afleveringen van het Familiediner en de Rijdende Rechter wel gezien op Uitzending Gemist. Dan ga je toch bijna tegen jezelf praten. Gelukkig vloog vandaag m'n volledige team in, en kon ik dus na m'n allerlaatste rondje lopen iedereen verwelkomen in Griekenland. Dat laatste rondje ging trouwens niet van harte. Ik weet wel wat ze zeggen over laatste loodjes, en ook dat 10km natuurlijk een stukkie van niks is, maar ik was dat geslalom in dat drukke verkeer hier in Athene wel goed zat. Puur op karakter en vergezeld van wat gevloek kon ik die laatste kilometers na aardi...
given to fly [Leonie van de Haak] | 22 september 2015
Nog maar 3. Nog maar 3. Nog maar driiiiiieeeeee!!! Het begint nu toch wel een beetje echt heel erg te kriebelen hoor. De laatste dag alleen hier in het Griekse voordat m'n crew invliegt, de laatste dag regen ook als ik het lokale weerbericht mag geloven. En dan is het vrijdag weer gewoon lekker zonnig en zo tegen de 30 graden. Goeie timing hoor weergoden!De dagen zijn heerlijk overzichtelijk als je bijna niks hoeft. Zo bestond vandaag ook weer uit 2 delen net als gisteren: yoga en koffie. Laat ik met het laatste beginnen. In m'n oneindige enthousiasme om de koffiekan gisteren schoon te poetsen heb ik dat ding uit m'n handen laten kletteren in duizend stukjes (zie hier de reden dat ik dus nooit iets doe in het huishouden, er blijft niks van ...
Mud Sweat Trails | 22 september 2015
'Kun je nog genieten als je al zestig uur aan het draven bent door de bergen?'
Dit schreef ik (zie Groots genieten op een Grootse race) voordat ik aan de Torre des Geants (TDG) begon. Toeval of niet, maar na precies zestig uur trailen kreeg ik het antwoord op deze vraag.
Foto: Stefano Jeantet
Groots genieten op een grootse race. Dat was voor mij de grootste beweegreden om in de TDG van start te gaan. Natuurlijk weet je van tevoren dat wanneer je 330 kilometer en 24.000 hoogtemeters non-stop achter elkaar moet afleggen, het niet altijd genieten is. Het zou wel heel naïef zijn om te denken dat ik niet zou gaan afzien. Juist daarom wil ik onderweg zoveel mogelijk genieten. De mensen langs het parcours maken er in ieder geval een mooi...
Mud Sweat Trails | 22 september 2015
Via een oude Romeinse poort loop ik Donnaz binnen. Na iets meer dan 34 uur heb ik de eerste 148 kilometer van de Tor des Geants achter me gelaten. Waar ik normaal elke afgelegde meter van een race helder voor ogen heb herinner ik me nu vooral het oorsuizen, mijn bonzende holtes en het afwisselden ijskoude en overhitte gevoel dat gepaard gaat met verhoging. In de verte zie ik Anne-Mummie. De laatste 500 meter naar de Base Vie samen naast haar lopend voelen als een verademing. We bespreken vast wat ons te doen staat op de verzorgingspost: eten en slapen. Verder durf ik nog niet te denken. Alles na Donnaz is niet te overzien.
Na een paar happen pasta kruip ik onder een wollen deken en spreek af dat ze me wekt na één uur en drie kwart...
given to fly [Leonie van de Haak] | 21 september 2015
Zoooooo dan. Dat was wel een heleboel water dat er zojuist uit de lucht kwam vallen. Maar aangezien ook die laatste kilometers nog gemaakt moeten worden huppelde ik toch maar naar buiten om in de donder en bliksem een rondje om de Acropolis en contreien te hollen. Als ik nou meneer Tsipras was zou ik me toch als een van de eerste dingen zorgen gaan maken om de afwatering hier in de hoofdstad want binnen een paar minuten stonden de straten en wegen hier blank, moesten auto's een flinke detour nemen en liep ik door kolkende rivieren met m'n mooie nieuwe Free's. Zonder overdrijven (no pun intended) stond het water soms bijna tot aan m'n knieen. Jah, ik weet dat ik niet heel groot ben, maar toch. Moest ik nog uitkijken dat ik niet vlak voor de ...
Mud Sweat Trails | 20 september 2015
Wakker worden in Refuggio Coda, halverwege de 330 km van de Tor des Geants. Het is al licht, alweer. Een bak zoute soep, een paar koekjes en de kou weer in. Om de bocht wacht er een volgende afdaling op weg naar een zoveelste col.
Ik begin weer op gang te komen, en overdenk een bewogen eerste helft van de wedstrijd. Groots ging het tot nu toe niet. De eerste paar hoogte kilometers gingen me veel te moeizaam. Of was dat alleen gevoelsmatig ? De band van m'n boordcomputer sneuvelde in de eerste afdaling; sindsdien heb ik geen idee meer van hoe laat, hoe hoog en hoe ver. En dat bevalt me eigenlijk prima, gewoon je stinkende best doen. Eten als het voorbij komt, lamp aan als het donker wordt, afdalen als je boven bent. Verg...
Mud Sweat Trails | 17 september 2015
Ik woon in Chamonix en werk in de bar tegenover het station. Ruim een maand geleden legde mijn manager het nieuwe rooster voor mijn neus. UTMB, stond erboven geschreven. Ik was elke dag ingepland en ik had geen idee waarom.
Twee weken later kreeg ik antwoord: Het dorp werd brutaal overgenomen door honderden trailrunners in schreeuwerige outfits. De trein, kroegen, winkels, pleinen, mijn lievelingsbakkerij: Ze waren overal.
Ons terras stroomde vol met zongebruinde waterdrinkers en uitgemergelde pastaeters. Een op de twee gasten liep in felgekleurde shirts, hoge sokken en groene UV-Buffs.
Ik kende het trailrunnen als een plotselinge hype in de outdoorwinkels van Amsterdam. Het commerciële gedoe rondom en met name...
Aanhaken bij de mannen
stoere vrouwen sporten | 16 september 2015 | REIZEN | astrid | fietsvakantie
Als Astrid kan crossen, is ze in haar element. Zo ook begin dit jaar, toen ze met 34 fietsers de binnenlanden van Kenia doorkruiste. Toch was het niet makkelijk, deze etappe. Moeilijk ritme vinden, harde wind en tot overmaat van ramp werd ze ook nog bestolen van haar portemonnee en telefoon. De route begint vandaag op een soort […]
The post Aanhaken bij de mannen appeared first on Stoere Vrouwen Sporten.
Mud Sweat Trails | 15 september 2015
In onze sport kan je nog zo veel plannen maken, als het uur U is aangebroken moeten alle puzzelstukjes op de juiste plek vallen. Zoals er zijn je conditie, je spullen, het weer, je state-of-mind, noem het maar op. Er is altijd sprake van wat ik noem, de X-faktor. En nee, die heeft niets te maken met dat wanstaltige tv-programma. De X-faktor is iets onbenoembaars. Het kan een gevoel zijn dat je meedraagt. Of een omstandigheid waarmee je geen rekening kon houden. Het kan geluk zijn. Of gewoon domme pech.
De Infernal des Vosges is een groots georganiseerd trailrunfestijn met voor ieder wat wils. Afstanden van 30, 72 en 160 km. Daarnaast komen er enkele duizenden mensen af op de zg. Mudruns. Een soort apekooien in de modder. Niet mijn pakkie an...
given to fly [Leonie van de Haak] | 15 september 2015
Oooooohw yeah: eindelijk is het echte aftellen begonnen! Nog 10 nachtjes slapen en dan staan er zo'n 400 lopers - waaronder 1 klein blond hyperactief meisje met knalzalmperzikroze schoenen - aan de start onderaan de Acropolis. Zo lang over gedroomd, zo lang naartoe geleefd, zo veel kilometers voor gelopen, zo veel vloekjes voor gelaten, zo veel vrolijke selfies onderweg gemaakt. En nu, nog maar 10 nachtjes.Het harde werken zit erop. Na de 100km van het Vondelpark afgelopen zaterdag hoefde ik zondag alleen nog even 20km uit te hobbelen. Mooi hoe 20km echt serieus maar net aan de moeite waard is om je schoenen voor aan te trekken tegenwoordig. Aangezien het 's ochtends vroeg nog mooi weer was liep ik iets na 7 uur al tussen de fluitende ...
