given to fly [Leonie van de Haak] | 21 juli 2014
Wat heb je toch veel tijd om na te denken over waar je mee bezig bent als je 24 uur lang rondjes rent over een paar betonplaten in Berlijn. Echt ongehoord veel tijd. Zoveel tijd dat je je bijna gaat afvragen waarom je het ook alweer doet. Bijna.
Ik herinner me nog goed dat ik voor het eerst zo’n 24-uurs exercitie ondernam. Ergens in een gehucht in Frankrijk (Aulnat). Met een volgeladen auto togen Ritchie, Richard en ik richting ons eerste 24 uurs avontuur. Voor ons allemaal een voorbereiding op de Spartathlon die we het jaar erna zouden lopen. Volkomen bleu over het reilen en zeilen bij zo’n wedstrijd kwamen we aan met zelfgebakken linksdraaiende glutenvrije quinoa-taarten en veroverden we een tafeltje waar we tevens een loopgar...
Like a record baby
Dutch Road Runners | 21 juli 2014 | Nederland, Rotterdam
Wat heb je toch veel tijd om na te denken over waar je mee bezig bent als je 24 uur lang rondjes rent over een paar betonplaten in Berlijn. Echt ongehoord veel tijd. Zoveel tijd dat je je bijna gaat afvragen waarom je het ook alweer doet. Bijna.
Ik herinner me nog goed dat ik voor het eerst zo'n 24-uurs exercitie ondernam. Ergens in een gehucht in Frankrijk (Aulnat). Met een volgeladen auto togen Ritchie, Richard en ik richting ons eerste 24 uurs avontuur. Voor ons allemaal een voorbereiding op de Spartathlon die we het jaar erna zouden lopen. Volkomen bleu over het reilen en zeilen bij zo'n wedstrijd kwamen we aan met zelfgebakken linksdraaiende glutenvrije quinoa-taarten en veroverden we een tafeltje waar we tevens een loopgarderobe voor ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 4 juli 2014
De aller, allermooiste. Spartathlon 2012. Volmaakt gelukkig.
SpartArie | 2 juli 2014
Het is mooi geweest. Mijn grens heb ik opgezocht. Verbeteringen aangebracht. Uitgeprobeerd. Bijgesteld. Teleurstellingen overwonnen. Vorig jaar besloten het toch nog een keer te proberen. Na afgelopen week-end kan ik met opgeheven hoofd zeggen dat het mooi geweest is. Ik laat het hierbij. Mijn grens van zowel fysieke als mentale mogelijkheden ligt bij ruim 100 km. Wordt het langer dan gaan beide dusdanig protesteren dat er voor mij geen lol meer aan is. Van alle wedstrijden was deelname aan de Spartathlon het absolute hoogtepunt. Toen ik in 1992 het boek 'de mens als duurloper' kreeg, kwam het niet in mij op ooit aan de start te kunnen of willen staan. Als baanatleet liep ik wedstrijden van 800 tot 10.000 meter en was de halve...
given to fly [Leonie van de Haak] | 13 juni 2014
Kilometers lang dragen ze me. Urenlang doen ze wat ik wil, vaak zonder ook maar een seconde te klagen. Ze hebben me tot grote hoogte laten stijgen, met als hoogste punten m’n debuut op de 24 uur, de Spartathlon en de pas geleverde prestatie op de 100km. Zo af en toe teister ik ze tot de limiet, maar zelden weigeren ze dienst. Hoogstens de dag erna. Als beloning voor al het harde werken krijgen ze dan een dagje vrij, liefst liggend in het zonnetje of languit op de bank.
Ze zijn inmiddels aardig bruin van alle mooie uurtjes in korte broek de laatste tijd. Ook zitten ze onder de muggenbulten en blauwe plekken, hun baasje is nu eenmaal woest aantrekkelijk voor muggen en onmogelijk slecht onderlegd als het aankomt op ruimtelijk inzicht. Ik...
SpartArie | 26 mei 2014
Een goede vriend met een groot sporthart werd jarenlang opgeslokt door werk, bourgondisch leven en een positief ingestelde gezondheids moraal. Iets in de trant van 'je leeft maar één keer, geniet ervan'. Soms maakte ik me daar wel eens wat zorgen om want de kilo's vlogen er niet aan, ze zaten er al aan. Na de Spartathlon flapte hij: jij haalt in 2015 de finish, dan haal ik de finish bij een marathon.En plots ging meneer trainen. Op facebook verschenen berichtjes van Runkeeper: 3 km hardgelopen, 4 kilometer hardgelopen, 5 kilometer. Er verschenen berichten over afvallen, over calorieën die hij verbruikt had, over gezonder leven. En plots was daar dan dit weekend de deelname aan zijn achtste triathlon. Over de telefoon besprake...
given to fly [Leonie van de Haak] | 30 april 2014
Yakushima, zo’n 60km ten zuiden van het zuidelijkste puntje van Japan. Leonie, zo’n 100 graden onder het vriespunt qua gevoelstemperatuur. Yakushima huilt, het hoost uit de hemel terwijl we onderweg zijn naar de oudste Sugi (cedar tree) bovenop een berg. Ik kan er wel om lachen, ik hou van ironie. We hebben een broodje pindakaas mee dat zo droog is dat ik het in de regen hou om het eetbaar te maken. Elk nadeel heeft z’n voordeel. M’n iPhone heeft het in deze hoosbui voorgoed begeven. Ik ben letterlijk onbereikbaar. Ik krijg het koud en loop meters voor Koen uit om het maar warm te krijgen. Heel ongezellig, maar eventjes noodzakelijk. Gelukkig volgt er na een paar kilometer een klim die ervoor zorgt dat ik weer gevoel...
given to fly [Leonie van de Haak] | 18 april 2014
Nog geen 2 weken geleden landde ik in Tokyo, de stad die ik binnenkort hopelijk m’n thuis mag noemen. Ik had een paar dagen de tijd om eens in m’n eentje rond te lopen en nog eens te checken of ik echt wel zo verliefd ben op deze stad, dit land en haar mensen. Het antwoord is volmondig ja. De voorbode voor wat er nog komen ging hing letterlijk boven m’n hoofd in de vorm van duizenden roze blaadjes aan de kersenbloesems die overal nog prachtig bloeiden. Nog geen paar dagen later werd me duidelijk dat Sakura echt symbool staat voor een korte, mooie periode die ook heel vergankelijk is: de blaadjes dwarrelden massaal naar beneden en alleen de kale bomen deden vermoeden dat er hier iets moois had plaatsgevonden. Sakura maakt v...
given to fly [Leonie van de Haak] | 2 april 2014
Op m’n vaste rondje langs de Amstel zit een Grieks restaurant genaamd Athene. Ik ben er in de voorbereiding op Spartathlon ontelbare keren langsgelopen, en telkens zei ik tegen mezelf: alles wat ik hier doe gaat me van Athene naar Sparta brengen. Letterlijk, figuurlijk en metaforisch. Van Athene aan de Amstel naar Sparta op de Peloponnesos. Het is gelukt, en nu knik ik elke keer dat ik langs Athene aan de Amstel loop vriendelijk naar de meestal dichte deur. Als een soort bedankje voor de mooie voorbereiding en het prachtige einde.
Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en dient het volgende project zich aan. Wederom heb ik een vast rondje, dit keer ben ik het vaakst te zien geweest in het Vondelpark. Niet omdat het zo mooi lopen is daa...
Honger
Dutch Road Runners | 2 april 2014 | Nederland, Rotterdam
Op m'n vaste rondje langs de Amstel zit een Grieks restaurant genaamd Athene. Ik ben er in de voorbereiding op Spartathlon ontelbare keren langsgelopen, en telkens zei ik tegen mezelf: alles wat ik hier doe gaat me van Athene naar Sparta brengen. Letterlijk, figuurlijk en metaforisch. Van Athene aan de Amstel naar Sparta op de Peloponnesos. Het is gelukt, en nu knik ik elke keer dat ik langs Athene aan de Amstel loop vriendelijk naar de meestal dichte deur. Als een soort bedankje voor de mooie voorbereiding en het prachtige einde.
Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en dient het volgende project zich aan. Wederom heb ik een vast rondje, dit keer ben ik het vaakst te zien geweest in het Vondelpark. Niet omdat het zo mooi lopen is daar, maa...
