given to fly [Leonie van de Haak] | 30 augustus 2016
Als ironie zou bestaan vond het live plaats voor de brandweerkazerne in Idanha-a-Nova waar ik zojuist bijna m'n Waterloo vond: stierenvechten. Het hele dorp was uitgelopen voor het jaarlijkse festijn. Ik nam het waar maar het ging volledig langs me heen. Behalve dan de ironie, die raakte me keihard. Ik voelde me als die arme stier in de voor de gelegenheid opgetrokken arena, met de continue dreiging dat je zometeen ter aarde kan storten. Mijn toreador was weliswaar onzichtbaar, maar ik voelde 'm des te meer. David en ik slalommen door de menigte heen die te veel afgeleid zijn door hun plastic bekers met bier om ons op te merken. We moeten even goed opletten dat we het dorp - dat bestaat uit 3 straten en een plein - aan de goede ka...
given to fly [Leonie van de Haak] | 29 augustus 2016
Alsof ik nieuwe benen en een nieuw hoofd had, zo dartelde ik de slaapzaal uit terug naar het naastgelegen café waar de officiële verzorgingspost was en waar ik weer een culinaire creatie naar binnen werkte. De dingen die je thuis nooit zou eten waren hier een heuse delicatesse en het was gewoon jammer dat je bord leeg was. Ik had zowaar weer een beetje zin in de rest van het avontuur en hing de 6.5 kilo vol goede moed om m'n schouders. Inmiddels was Levi, m'n Amerikaanse vriend, hier ook binnengekomen. Hij had bij de 2e post in Penamacor een uurtje geslapen en was de afgelopen etappe vrij goed doorgekomen. Z'n vrouw en dochtertje waren ook bij deze post. Ze brachten hem soep en cola en vertelden hem hoe trots ze op 'm waren. ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 27 augustus 2016
Het was donker, heel donker. En stil. Je kunt stilte daadwerkelijk horen. Omdat je er niet aan gewend bent valt het juist heel erg op. Het geluid van m'n schoenen op de losse stenen verstoorden de serene rust, zo'n 180 keer per minuut. Het viel me een klein beetje tegen hoe lang ik over het stuk tot de eerste verzorgingspost had gedaan maar besloot dit gevoel zo snel mogelijk los te laten en liep langzaam richting een groot meer dat ik alleen kon zien door met m'n headlight op het wateroppervlak te schijnen. Verder was het een zwart vacuum waarin ik liep, met als enige referentiekader die lichtbundel voor m'n voeten die nu gelukkig uitbundig scheen. De paden rondom het meer waren zanderig. Tussen het losse zand lagen (uiteraard) losse stene...
given to fly [Leonie van de Haak] | 26 augustus 2016
Het is woensdag 17 augustus 2016 en ik vertrek samen met een paar andere lopers die geen woord Engels spreken vanuit Lissabon met een klein, rood busje naar de finishplaats van de wedstrijd: Proenca-a-Nova. Al m'n spullen heb ik in 2 koffers gepropt en nog puilen ze uit. Het zijn voornamelijk gelletjes, repen, kleren, schoenen en genoeg batterijen om een vuurtoren een jaar van licht te voorzien. Ik ga er vanuit dat ik het merendeel van bovengenoemde op ga eten of in m'n headlight ga stoppen onderweg en verkneukel me dat ik dan wat ruimte in m'n koffers overhou om ongegeneerd te gaan shoppen nadat dit tochtje erop zit. Maar eerst moet ik het nog maar wel even doen, tweehonderdéénentachtig kilometer lopen door de bloedhitte en over ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 25 augustus 2016
Toen ik hoorde van de wedstrijd PT281+ dacht ik in eerste instantie: 'jaaaaaah, dat klinkt als een leuk loopje!' 281 kilometer dwars door het binnenland van Portugal hossen met een rugzak op. Mooi weer gegarandeerd. In m'n enthousiasme las ik voor het gemak even over de 6500 hoogtemeters en de woorden 'mainly offroad' heen. In mijn fantasie was het een lekker warm, lang tochtje door pittoreske Portugese dorpjes waar oude moekes je van heerlijk koel huisgetapt water voorzien en de klinkers van de kronkelige straatjes het heftigste zijn wat je onder je voeten tegenkomt. U snapt, dat beeld komt niet geheel overeen met de realiteit. Maar toch ging ik met heel veel zin richting Portugal, hoogstens een beetje nerveus over het feit dat i...
Mud Sweat Trails | 23 augustus 2016
Dawa Sherpa, Vincent Delebarre, Marco Olmo, Killian Jornet, Lizzy Hawker, Francois D'Haene, Rory Bosio, Xavier Thevenard, Nathalie Mauclair, allemaal schreven ze de meest iconische ultratrail op hun naam; de Ultra Trail du Mont Blanc (UTMB).
Sinds 2003 het paradepaardje van de serie wedstrijden georganiseerd rond de hoogste berg van West-Europa, de Mont Blanc. Ieder jaar kan de UTMB weer pronken met een deelnemersveld waar menig organisator jaloers op zou zijn. Iedere topper wil hier aan de start staan. De sfeer, de uitstraling, het deelnemersveld. Door hier te winnen betreed je het hoogste podium binnen deze sport. En welke prof wil dat nu niet?
Vrijdagavond 18.00 is de Place du Triangle de l'Amitié weer afgeladen met 2.500 gelukkigen...
Run Andrea Run | 22 augustus 2016 | Training, Mindful running
Wie mij kent zal me met minstens één woord uit het volgende rijtje omschrijven: druk, lachebek, energiek, spring in 't veld, ongeleid projectiel. Maar ik heb ook een andere kant. Eentje die naar binnen is gekeerd.
Het bericht Een kennismaking met mindful run verscheen eerst op Run Andrea Run.
Mud Sweat Trails | 22 augustus 2016
Het is aftellen geblazen! Aftellen naar de week waar de mondiale trailwereld toch ieder jaar reikhalzend naar uitkijkt. De UTMB-week komt er namelijk aan!
5 Wedstrijden, meer dan 7.500 lopers en 87 nationaliteiten. In 2003 grondlegger en de laatste jaren marktleider en marktbepaler. De bergsporthoofdstad van Europa, Chamonix, wordt ieder jaar weer overspoeld met lopers van over de hele wereld die daar met een missie komen. Finishen op één van de UTMB-afstanden. De sfeer, de trilling die door Chamonix gaat, de speciale vibe. Je moet het een keer meegemaakt hebben om te weten wat het echt is, maar eigenlijk zou iedere trailer daar eens sfeer moeten proeven. Dan voel je het echt, dit is 'le sommet du trail mondial'!
Een kort overzich...
Mud Sweat Trails | 18 augustus 2016
De comfortzone is de situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt, zo legt encyclo.nl het uit. Het woord is hip - en dan vooral het uit die veilige zone komen. Waarom eigenlijk?
Loesje (van de posters) vat het eenvoudig samen: waarom binnen je comfortzone blijven als daarbuiten veel meer te beleven valt?
Wij (Linda en ik) kunnen ons daar prima in vinden, maar wel met de volgende kanttekening: dat het een zelfgekozen discomfortzone is.
Hardlopen is een uitstekende manier om je comfortzone te verlaten. Tempotrainingen, heuvelsessies en lange duurlopen maken je als loper sterker en dat lukt nu eenmaal niet door altijd in je fijne gevoel te blijven hangen. Het is op het moment zelf niet altijd (lees: nooit) lekker,...
Carl Running | 16 augustus 2016
"nummerke 2" is binnen! :-)Met 12.608 sportievelingen aan de start is er een nieuw deelnemersrekord "gebroken" van de Dodentocht! Het vorige stond op 12.014 (2015). En ik vermoed dat "het mooi weer" daar veel mee te maken had. Want de 47e editie van de Dodentocht had echt ideaal "dodentochtweer"! En voor mij is het belangrijkste, wat het weer betreft, tijdens de Dodentocht dat het NIET regent!.. ..want ik "haat" regen! ;-) Zoals ik daarnet al vertelde zouden er 12.068 deelnemers die vrijdagavond 12 augustus om 21 uur van start gaan (of lopen) om "de 100 km" in en rond Bornem (proberen) te overwinnen! En ikke was één van deze vele duizenden! :-)Vrijdagmiddag, rond 12 uur, "pikte" mijne loopmaat Jos mij thui...
